Naar Puerto Viejo

20 februari 2026 Turrialba – Puerto Viejo

Vandaag 150 km rijden, aangezien het nagenoeg allemaal 2-baans wegen zijn waar ook zwaar transport van de haven naar de hoofdstad rijdt. Het laatste stuk rijden langs bananenplantages waar onze Chiquitabananen o.a. vandaan komen. En Dole Ananas. We kwamen rond12:00 in het stadje aan en hebben in een leuk restaurant geluncht. Na de lunch hebben we de bereiding van chocolade drank bekeken bij de Bribri indianen. De inheemse stammen maken nog slechts 1% van de hele bevolking uit en sommige leven nog steeds een zeer teruggetrokken bestaan in de jungle. Na de oogst worden de bonen 22 dagen gedroogd (aan de zon) en elk uur worden ze omgedraaid. Daarna worden ze 5 dagen gefermenteerd, 15 minuten gebakken in een grote pan, onder stevig doorroeren. Dan worden de bonen geplet met een grote steen in de vorm van een halve maan. Dan gaat het nog door een koffie molen en komt het er als chocopasta uit. Heet water erbij en dan heb je pure chocolade drank. Nog erg bitter, daarna gooiden de dames er suiker (van suikerriet) erbij en dan heb je melkchocolade drank. Bij de verschillende stappen in het proces konden “vrijwilligers” meehelpen. We kregen ook nog een rondleiding door de kruiden tuin met kaneel, plaksel, rubber, ui, vezels om kleren van te maken of voor de bouw van de woningen. Er was ook een afgesloten stuk met allerlei kleine kikkertjes erin, vuurrode, hel groene en gestreepte, allemaal giftig. Als ze gaan slapen neemt hun huid te kleur van de omgeving over en zijn ze bijna onzichtbaar. Op de terugweg zijn we naar een waterval gereden, een enorm steile helling maar onze buschauffeur heeft er ons veilig afgezet. We kregen wandelstokken mee omdat het nogal glibberig was want het had vandaag flink geregend. Twee Belgische dames waarschuwden ons dat het nog een hele afdaling was en op sandalen nagenoeg onmogelijk. Ook ging het nog wel 25 minuten duren, voordat we bij de waterval zouden komen, wat inhield dat we inhet donker omhoog zouden moeten klimmen. We zijn daarom maar omgedraaid. De chauffeur (Edwin) had op een of andere wijze de bus weten om te draaien, maar toen we aan bord waren en hij wilde wegrijden, zakte de bus scheef. We moesten er snel uit want de bus zou van de berg af kunnen glijden. Er is nog een poging met een Quad gedaan, maar deze was veel te licht om de bus vlot te krijgen. Met achterlaten van al onze bagage zijn we de berg afgelopen en met twee taxi busjes naar het hotel gebracht. We begrepen dat de bus morgen pas eruit getrokken wordt. Gelukkig had Edwin al onze spullen meegenomen. In het restaurant schuin tegenover het hotel hebben we pizza’s gegeten op het strand van de caribische oceaan. Bij het afrekenen vroeg de ober of we de luiaard hadden gezien, hij wees ons in de boom een zeer langzaam bewegend beest aan. In twee bomen bij het restaurant leeft een familie luiaards van 5 met een klein baby’tje. We wisten van Claudia dat we daar morgen ook gaan eten met de hele groep, hopen dat we ze weer zullen zien.