Donderdag 11 september 2025 Takayama-Kanazawa

Vandaag om 8:30 vertrokken met de bus, is ook de laatste keer met een bus, alle andere verplaatsingen gaan met de trein. Eerst naar Shirakawak, dit is een dorp met huizen met daken die ook wel genoemd worden: handen in gebed. De traditionele huizen hebben een dikke rietlaag op het dak liggen, maar de daken zijn bijzonder steil. De reden is dat het hier in de winter fors kan gaan sneeuwen met een flinke lading op het dak, echter met deze schuine daken schuift de sneeuw er snel af. De woningen zijn zonder spijkers gebouwd. Met touwen zijn balken aan elkaar gebonden en vernuftige methodes voor verbindingen gebruikt om de woningen aardbevingsgeschikt te maken. Het dorp telt 111 huizen en ca. 1500 inwoners. Als een dak vervangen moet worden, doen vele dorpelingen (450 man) mee om dit voor elkaar te krijgen. Een soort noaberschap, zoals in Twente. Vroeger werd er buiskruit geproduceerd en van zijde rupsen de cocons afgewikkeld voor de zijdedraden. Tegenwoordig is toerisme de belangrijkste inkomstenbron. We mogen een woning van binnen bekijken waar de oude gereedschappen getoond worden. In deze huizen woonden ze vroeger wel met 20 personen. We zijn naar het uitkijkpunt op een berg gelopen en om 12 uur weer verder met de bus naar Kanazawa. We rijden door de bergen met heel veel en hele lange tunnels. In Kanazawa eerst de vismarkt bezocht en daar ook de lunch genoten. Als afsluiting hebben we in het park rondgelopen. Het paleis is aan de andere kant van de weg en met een brug steek je gemakkelijk over. De heerschappij van deze provincie is drie eeuwen lang in handen van de Meij familie geweest en gezien de economisch vooruitgang en weinig rampen, konden ook zaken als kunst tot ontwikkeling komen. Tuinen hoorden ook bij de kunst en deze familie heeft het park aangelegd, waarbij ze er tweehonderd jaar over gedaan hebben om het bijna perfect te krijgen. Men kent in Japan verschillende typen tuinen: paradijs, thee, wandeltuin. De tuin die we bekeken was een wandeltuin en diverse aspecten kwamen we tegen, o.a. verschillende doorkijkjes die elke keer weer een ander aspect van het park benadrukten. We zijn ook nog aan de andere kant bij de paleistuinen geweest. Die kant is soberder, vooral veel grasvelden om het paleis heen. In de regio wordt ook goud gedolven en morgen zien we een tempel bedekt met bladgoud uit deze regio. Er wordt hier ijs met bladgoud verkocht! Het hotel is super de luxe en ligt naast het megagrote station. Hier hebben we met Leonie pizza gegeten. Na een buitje hebben we de hele dag warm weer gehad.